Plastyczność mózgu

W tym wpisie będzie nieco bardziej naukowo… W terapii dziecka ze spektrum bardzo ważne jest uwzględnienie plastyczności mózgu, czyli podatności na kształtowanie doświadczeń. Jak pisze J. Vetulani:
„W zależności od dopływu bodźców ze środowiska w wyniku zmian plastycznych, neurony w korze mózgowej mogą się albo rozwijać, albo znikać”.

Ważny jest przede wszystkim fakt, że mózg człowieka jest najbardziej plastyczny w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa. Najintensywniejszy rozwój mózgu przypada na pierwsze dwa, trzy lata życia.

W kontekście plastyczności mózgu warto wskazać strukturę łączącą obydwie półkule mózgowe – spoidło wielkie. Jak pisze Nowicka: „Spoidło wielkie rośnie najszybciej w życiu płodowym, a następnie do drugiego roku życia podwaja swoje rozmiary i osiąga wielkość najmniejszego ciała modzelowatego obserwowanego u dorosłego człowieka”. 

Podjęciu jakichkolwiek działań terapeutycznych powinna zatem towarzyszyć właśnie świadomość plastyczności mózgu jako zdolności „do przekształcania fizycznej struktury połączeń w odpowiedzi na warunki zewnętrzne” (Vetulani 2011: 26); dalej Vetulani zaznacza, że wysiłek neuronów powoduje wzrost neuroplastyczności (zdolności do trwałej zmiany odpowiedzi neuronalnej pod wpływem uczenia się).